O mundo ao principio. «Infans». 2016~2018

Sobre a sabedoría da infancia, un retrato á liberdade do pensamento. Unha procura persoal na identidade “dos outros’’, acerca de dous conceptos que non sobreviviron á morte da miña nenez: a beleza e o importante. 

Este proxecto nace da necesidade de volver ao momento anterior á toma de conciencia do horror, ao tempo da inocencia, aos anos nos que a integridade pertencía á linguaxe e a verdade resultaba infranqueable. 

Durante tres anos estiven buscando nenos, en espazos públicos e a través de coñecidos, que  tiveran unha idade entre 4 a 11 anos; 4 anos porque é cando a linguaxe considérase intelixible para os maiores e 11 porque é o último ano de infancia antes da adolescencia. 

Busquei nenos que chamasen a miña atención fisicamente; resultando os 23 nenos do proxecto moi distintos, e non sabería explicar exactamente que me levou a querer traballar con cada un deles. A maioría teñen en común ser nenos máis ‘maduros’ do que uno espera a esas idades; creo que é algo que pode evidenciarse tanto na maneira na que eu os vexo (os  meus retratos) como na maneira na que eles ven o mundo (as súas fotografías en  b/n). 

O obxectivo inicial deste traballo era propoñer aos 23 nenos realizar unha serie de capturas sobre o que eles consideraban que son ‘a beleza’ e ‘o importante’; confrontándoos á súa vez cun retrato dos mesmos no inicio do proceso de encontro. 

Un intercambio no que eles se apropian da fotografía para facer físico o concepto que teñen de ambos os termos, do mesmo xeito en que eu, como fotógrafa, trato de apropiarme desa mirada que non recordo, ou que perdín. 

Para iso deilles a cada un dos nenos unha cámara  desaproveitable marca  Ilford  Xp2 e  HP5+ con  carrete branco e negro; e un tempo entre unhas semanas e un mes para terminar o traballo. Expliqueilles o mesmo aos pais, pedinlles que non falasen con eles do tema se estes non llo pedían e que, por suposto, non lles axudasen a decidir que querían capturar. 

Unha vez terminado o  carrete, revelábaos e quedaba con cada un dos nenos, de maneira individual, para que me explicasen que fixeran, que significaba cada fotografía, como fora o proceso, etcétera. Estas conversacións están, algunhas, escritas por carta e outras filmadas en audio. 

Tras dous anos e medio de traballo, o sorprendente non ten tanto que ver co resultado como coa intención evidente en cada captura. 

Percíbese a mesma angustia que nós, como creadores, sentimos constantemente ao tentar reter ou plasmar unha idea. Os nenos non traballan cunha intención artística, se non que teñen realmente a necesidade de capturar algo moi concreto e marchan na súa procura, tratando de definir un tema específico que é, á súa vez, inmenso. 

Poderiamos dicir que estamos ante algo infinito, que non se pode acoutar nin soster, e os nenos son conscientes disto e así o plasmaron tanto no proxecto, como nas cartas e conversacións que tivemos posterior á toma de fotografías. 

Tratan de agarrar o  inenarrable; sabéndoo durante todo o proceso da batalla. Por exemplo, Olga, de 11 anos, contábame que tratara de fotografar o que non se podía levar a casa (ex. a natureza).

Virginia Rota

Luns a venres: 11:00 a 14 e de 17:30 a 20:30 h.
Sábados: 10:30 a 14 e de 16:30 a 20 h.
Domingos e festivos: 11 a 14 h.

Entrada gratuíta